 |
| Προσθήκη λεζάντας |
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΥΛΙΚΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΥΛΙΚΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών 2012
Επιστήμης Υλικών
Ψήφισαν Έγκυρα Άκυρα Λευκά
219 207 12 2
Παράταξη
ΠΑΣΠ 72
ΔΑΠ 45
ΘΡΑΥΣΗ 37
ΠΚΣ 29
ΚΡΑΜΑ-Ε.Α.Α.Κ. 22
Συγκεντρωτικά Αποτελέσματα σε 125 ΑΕΙ
Ψήφισαν Έγκυρα Άκυρα Λευκά
59987 57993 1994 1074
96,68% 3,32% 1,85%
Παράταξη
2012
2012%
ΔΑΠ
22822
39,35%
ΠΑΣΠ
10896
18,79%
ΠΚΣ
8301
14,31%
Ε.Α.Α.Κ.
7960
13,73%
Αριστερή Ενότητα 4437
7,65%
ΚΆΛΕΣΜΑ ΑΓΏΝΑ
σε κάθε φοιτητή και σπουδαστή, σε κάθε εκπαιδευτικό φορέα, σε πολιτικές δυνάμεις
Ο λαός στο προσκήνιο
Η συγκυρία που διανύουμε χρωματίζεται από την ανάταση του λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος απέναντι στην πολιτική της συγκυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Το ξεδίπλωμα της κρίσης κάνει περισσότερο από ποτέ εμφανές ότι η πολιτική αυτή στοχεύει στην πιο βίαιη αναίρεση των κεκτημένων και δικαιωμάτων του λαϊκού κινήματος. Τη στιγμή που ο παραγόμενος πλούτος φτάνει στο ζενίθ του, ενώ η ανεργία διογκώνεται, κοινωνικά αγαθά και δημοκρατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν από τους αγώνες του λαού θυσιάζονται στο βωμό του χρέους. Τώρα μας παρουσιάζουν την κρίση ως «ευκαιρία». Είτε ως «θυσία- αναγκαίο κακό» είτε ως «ευκαιρία» υπολόγιζαν χωρίς το λαό και τη νεολαία που το τελευταίο διάστημα έχουν προχωρήσει σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, σε πανελλαδικές απεργίες, σε μορφές πάλης και αγώνα που ξεπερνούν τις αντοχές και τα όρια που γνωρίζαμε. Ο αποφασιστικός αγώνας μέχρι τέλους των απεργών στη Χαλυβουργία και όλων των εργαζομένων που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, που ολοένα και περισσότερο κάθε μέρα συμμετέχουν στις λαϊκές συνελεύσεις της γειτονιάς τους, στήνοντας δίκτυα αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης, οι φοιτητές που αντιστέκονται στην απαξίωση του πανεπιστημίου και των σπουδών τους καθημερινά και οι μέρες των μεγάλων μαζικών λαϊκών εκρήξεων που ζήσαμε, δείχνουν ότι αυτή η αντιλαϊκή πολιτική και αυτή η λαίλαπα μέτρων μπορούν να ανατραπούν οριστικά.
Η νεολαία στο δρόμο του αγώνα
Μέσα σε αυτή την λαίλαπα, η νεολαία που καλείται σήμερα να ζήσει χειρότερα από κάθε άλλη γενιά, βγαίνει δυναμικά στο προσκήνιο με αγώνες που ξεπερνούν τα τείχη του Πανεπιστημίου, με αναβαθμισμένο ρόλο στη συμμετοχή της σε όλες τις κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος. Το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα με τους μεγάλους αγώνες του Σεπτεμβρίου και την συνεχή του δράση απέναντι στην προσπάθεια εφαρμογής κάθε πτυχής του νόμου δείχνει τον δρόμο της νίκης. Οι εκλογές των Συμβουλίων Διοίκησης που δεν έχουν διεξαχθεί σε κανένα ίδρυμα πανελλαδικά, η αντικατάσταση της πρώην υπουργού παιδείας και το πέρασμα της σκυτάλης στο Μπαμπινιώτη, πρόσωπο «γενικού κύρους», το πάγωμα των νόμων για το νέο πανεπιστήμιο, η προσπάθεια εκκίνησης ξανά ενός στημένου διαλόγου, είναι δείγματα μιας πραγματικής δυνατότητας του φοιτητικού κινήματος να βάλει αναχώματα στην επίθεση που εξαπολύει η συγκυβέρνηση στον χώρο της εκπαίδευσης.
Το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα στάθηκε μαχητικά απέναντι στην προσπάθεια αλλαγής συνολικά του κοινωνικού υποδείγματος για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο και την τεχνική εκπαίδευση. Η επιμονή όχι μόνο στην υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, στα ενιαία και ισχυρά πτυχία που να αφορούν ένα γνωστικό αντικείμενο, στην υπεράσπιση του ασύλου, αλλά και ενάντια στην πολιτική κοινωνικής καταστροφής της κυβέρνησης, στις πολιτικές της Μπολόνια, της ΕΕ και του ΔΝΤ, αποτέλεσε εκείνο το πολιτικό πλαίσιο που μπορεί να γίνει και άξονας του αγώνα για την ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση χωρίς οικονομικούς και ταξικούς φραγμούς, χωρίς διαχωρισμό τεχνικής και ανώτατης εκπαίδευσης.
Επίθεση στην εργασία, επίθεση στην εκπαίδευση
Η εφαρμοζόμενη πολιτική διαγράφει για τη γενιά μας ένα μέλλον χειρότερο από ποτέ. Οι μειώσεις στους μισθούς και οι νέες συνθήκες εργασίας (ανεργία, ελαστική και ανασφάλιστη εργασία) στερούν από τη νεολαία το δικαίωμα για αξιοπρεπή ζωή και εργασία.
Η προσπάθεια αλλαγής συνολικά του κοινωνικού υποδείγματος από την συγκυβέρνηση δεν θα μπορούσε να μην περνάει από την εκπαίδευση. Ο νέος εργαζόμενος που θα είναι ευέλικτος, παραγωγικός και πειθήνιος στην εργοδοσία, ικανός να στηρίξει την «ανάπτυξη» που επιβάλει το χρέος να το πληρώσουν οι δυνάμεις της εργασίας και όχι αυτοί που το δημιούργησαν χρειάζεται να εκπαιδευτεί σε ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο από αυτό που ξέραμε. Σε ένα πανεπιστήμιο της αγοράς όπου:
· Θα παρέχει διαλυμένα και κατακερματισμένα πτυχία χωρίς συλλογική κατοχύρωση, αποσυνδεδεμένοι πλήρως με επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα.
· Θα λειτουργεί πλήρως με ανταποδοτικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Όποιος δεν είναι επικερδής, δε διασφαλίζει πόρους για το Ίδρυμα και δεν εναρμονίζεται με τα κριτήρια της Αξιολόγησης, δεν έχει θέση στο Πανεπιστήμιο. Άλλωστε, ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο δε χωρά η Δημόσια και Δωρεάν εκπαίδευση.
· Με εντατικούς ρυθμούς σπουδών που μαθαίνουν στο φοιτητή σήμερα πώς θα δουλεύει αύριο.
· Ένα πανεπιστήμιο και ένα ΤΕΙ χωρίς δημοκρατικά δικαιώματα για τους φοιτητές του. Χωρίς άσυλο, χωρίς φοιτητικούς συλλόγους, χωρίς συλλογικές μορφές πάλης, χωρίς καμία εκπροσώπηση και δυνατότητα συλλογικής παρέμβασης για τη σχολή τους, το πανεπιστήμιο, τους όρους ένταξης στην εργασία. Ένα πανεπιστήμιο που η ιδέα για φοιτητικό έλεγχο θα φαντάζει ουτοπία.
Για το νικηφόρο φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα,
Για το αγωνιστικό μέτωπο λαού και νεολαίας
Ο εργαζόμενος κόσμος και η νεολαία είναι τώρα που δεν πρέπει να σταματήσουν να παλεύουν, δεν πρέπει να σκύψουν το κεφάλι. Είναι ώρα για κλιμάκωση του αγώνα, για παλλαϊκό ξεσηκωμό. Η κυβέρνηση κοινωνικής καταστροφής σε σύμπλευση με την ΕΕ και το ΔΝΤ συγκρότησε το δικό της μαύρο μέτωπο. Απέναντι σε αυτό υπάρχει ανάγκη – δίπλα στους αγώνες και τα αιτήματα του κάθε χώρου που σήμερα αγωνίζεται σε ριζοσπαστική κατεύθυνση, από τα σωματεία μέχρι τις λαϊκές συνελεύσεις – να συγκροτηθεί ένα αγωνιστικό μέτωπο λαού και νεολαίας.
Σε αυτό το μέτωπο θέλουμε το φοιτητικό κίνημα να αποτελέσει οργανικό κομμάτι. Στο δρόμο του νικηφόρου αγώνα που τόσα χρόνια χαράζει το φοιτητικό και σπουδαστικό κίνημα οφείλει να συνεχίσει και σήμερα, μη δίνοντας την δυνατότητα στην κυβερνητική πολιτική και όσους συμμαχούν με αυτή να απεμπλακούν από τα αδιέξοδά τους. Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε κάθε φοιτητή και σπουδαστή, εκπαιδευτικό φορέα, αγωνιστική πολιτική δύναμη να συναντηθούμε σε ένα μέτωπο πραγματικού συντονισμού των αγωνιζόμενων κομματιών που θα μπορέσει να αναδείξει τους επιμέρους κοινωνικούς αγώνες στον αναγκαίο πολιτικό αγώνα σήμερα για την ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την διαγραφή του χρέους, μέχρι την ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση και τον φοιτητικό και εργατικό έλεγχο. Θα αναδείξει τον άμεσο στόχο να ανατραπεί η αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης – κεφαλαίου. Καμία αναμονή – καμία αυταπάτη σε εκλογικά / κοινοβουλευτικά παιχνίδια. Ακριβώς γιατί ο καθένας μας σε αυτήν την περίοδο καλείται να πάρει στα χέρια του τον αγώνα, ούτως ώστε όλα τα ρεύματα αντίστασης να συναντηθούν σε ένα ποταμό ανατροπής.
Με ριζοσπαστικούς συλλογικούς αγώνες,
Με αγωνιστικό μέτωπο νεολαίας – εργαζομένων,
Να βάλουμε τα σχέδιά τους σε κρίση!
ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
06/09/2011 :‘‘Ο νόμος ψηφίσθηκε και θα εφαρμοστεί’’ τάδε έφη Α. Διαμαντοπούλου στην εφημερίδα Βήμα.
07/03/2012 : Μίνι ανασχηματισμός. Η Διαμαντοπούλου φεύγει από το υπουργείο Παιδείας χωρίς να έχει εφαρμοστεί σε κανένα πανεπιστήμιο ούτε γραμμή από το νέο νομοσχέδιο. Τη θέση της παίρνει ο Μπαμπινιώτης.
Δεν μας σταματούν συλλήψεις δακρυγόνα.
Όλοι στο δρόμο, όλοι στον αγώνα.
1.jpg)
Βίντεο από τις κινητοποιήσεις στην Πάτρα
Κυριακή 12/2: Πορεία στο κέντρο της Πάτρας από σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, φορείς, συλλογικότητες, οργανώσεις και λαϊκές συνελεύσεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας.
Δευτέρα 13/2: Διακοπή εκδήλωσης της Ν.Δ για την παιδεία στο ξενοδοχείο Αστήρ, από μέλη φοιτητικών συλλόγων και λαϊκών συνελεύσεων
ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού
των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων
Ο λόγος που επιλέξαμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας είναι γιατί θέλουμε να σας ενημερώσουμε για το «νέο Πανεπιστήμιο» όπως αυτό θα διαμορφωθεί μετά την εφαρμογή του νέου νόμου 4009/2011 για την Ανώτατη Εκπαίδευση.
Δυστυχώς, καιρό τώρα, η κυβέρνηση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης απαξιώνουν το ελληνικό Πανεπιστήμιο και όλους εμάς που διδάσκουμε και ερευνούμε σε αυτό. Με προκλητικό τρόπο αγνόησαν τις έντονες και ομόφωνες αντιρρήσεις όλων των Πρυτάνεων και των Συγκλήτων, της πλειονότητας των διδασκόντων, των φοιτητών και των εργαζομένων στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, οι οποίοι ζητούσαν επίμονα και με ισχυρά επιχειρήματα να μην ψηφιστεί αυτός ο νόμος. Παρόλα αυτά, χωρίς κανέναν διάλογο η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας, του ΛΑ.Ο.Σ. και της Δημοκρατικής Συμμαχίας ψήφισαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού αυτόν το νόμο, ένα νόμο του οποίου πολλές διατάξεις χαρακτηρίστηκαν ως αντισυνταγματικές ακόμα και από το νομικό επιτελείο της Βουλής.
Με την επιστολή μας αυτή επιθυμούμε να μοιραστούμε μαζί σας την αντίθεσή μας για αυτό το «νέο Πανεπιστήμιο» και να σας εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους επιμένουμε να ζητούμε την απόσυρση του νέου νόμου.
Τρία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του Πανεπιστημίου, όπως αυτό λειτουργούσε μέχρι σήμερα: είναι Αυτοδιοίκητο, Δημοκρατικό και παρέχει Δωρεάν εκπαίδευση. Εκτιμούμε ότι και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά καταργούνται οριστικά με τον νέο νόμο. Μερικές από τις σημαντικότερες συνέπειες των αλλαγών που η κυβέρνηση επιθυμεί να θεσπίσει θα είναι οι εξής:
Ø Το «νέο Πανεπιστήμιο» πολύ σύντομα θα σταματήσει να παρέχει δωρεάν εκπαίδευση. Ο νέος νόμος μεταφέρει το κόστος των σπουδών που σύμφωνα με το Σύνταγμα αποτελεί ευθύνη της Πολιτείας στο φοιτητή και την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να στερεί τη δυνατότητα σε χιλιάδες νέους να σπουδάσουν. Ήδη η κυβέρνηση έχει περικόψει τη χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων κατά 40%-60%. Τα δωρεάν συγγράμματα έχουν μειωθεί, ενώ η φοιτητική σίτιση και στέγαση περιορίζονται στο ελάχιστο. Ο νέος νόμος προβλέπει ότι μπορούν να δίνονται στους φοιτητές «δάνεια» και «υποτροφίες». Με άλλα λόγια, ο φοιτητής θα δανείζεται για να σπουδάσει και, όταν βρει δουλειά, θα αποπληρώνει το χρέος του. Αυτό δεν είναι δωρεάν παιδεία. Είναι δώρο στις τράπεζες και «διά βίου υποδούλωση» των νέων εργαζόμενων επιστημόνων. Όσο για τις «υποτροφίες», αυτές θα παρέχονται από χορηγούς, ιδιώτες, εταιρείες, συγκροτήματα που θα έχουν τα δικά τους κίνητρα και συμφέροντα.
Ø Το «νέο Πανεπιστήμιο» συρρικνώνει τις προπτυχιακές σπουδές στα 3 έτη, εστιάζοντας σε επιφανειακές γνώσεις και κυρίως δεξιότητες. Δεν πρόκειται για ουσιαστικές σπουδές, αλλά για μια απλή «κατάρτιση» που θα κληθούν οι φοιτητές να αποκτήσουν. Σήμερα ένα προπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών περιλαμβάνει τουλάχιστον 4 έτη σπουδών και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μειωθεί η διάρκεια της φοίτησης, για να μπορεί το πτυχίο να αντιστοιχίζεται σε μια ολόπλευρη μόρφωση και να δίνει συλλογικά επαγγελματικά δικαιώματα. Ένας απόφοιτος με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης γίνεται λιγότερο απαιτητικός απέναντι στον εργοδότη του, εύκολα εκμεταλλεύσιμος. Γρήγορα θα χρειαστεί «επιμόρφωση» την οποία για να αποκτήσει θα αναγκαστεί να πληρώσει δίδακτρα ακολουθώντας το πρόγραμμα της «δια βίου μάθησης». Επιπρόσθετα, το επίπεδο σπουδών υποβαθμίζεται και εξαιτίας των κενών που δημιουργούνται στο διδακτικό προσωπικό, αφού οι εκλεγμένοι συνάδελφοί μας δεν διορίζονται, οι πιστώσεις για συμβασιούχους διδάσκοντες καταργούνται, νέες θέσεις δεν προκηρύσσονται, ενώ δεκάδες είναι οι συνταξιοδοτήσεις μελών Δ.Ε.Π.
Ø Ο νέος νόμος επιδιώκει να συνδέσει τα πτυχία με τις εφήμερες ανάγκες της αγοράς. Πιστεύουμε ότι δεν είναι αυτός ο στόχος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τα πτυχία πρέπει να συνδέονται με τις βασικές κατευθύνσεις και τις σύγχρονες εξελίξεις της επιστήμης και όχι με τα συμφέροντα της αγοράς που συνεχώς αλλάζουν. Ο ρόλος του Πανεπιστημίου είναι να δημιουργεί νέους επιστήμονες, με κριτική σκέψη και ευρύτητα υψηλού και σύγχρονου επιπέδου γνώσεων, με αδιαμφισβήτητα επαγγελματικά δικαιώματα, ικανούς να ανταποκρίνονται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες κοινωνικές ανάγκες της εποχής μας. Δεν θέλει αποφοίτους που θα διαθέτουν μονάχα κάποιες εξειδικευμένες δεξιότητες, οι οποίες υποτίθεται ότι επιβάλλονται από την αγορά και θα είναι ξεπερασμένες λίγα χρόνια αργότερα.
Ø Ο νέος νόμος μετατρέπει τους πανεπιστημιακούς δασκάλους από διδάσκοντες–ερευνητές σε απλούς διδάσκοντες, μια και απουσιάζει από αυτόν οποιαδήποτε αναφορά στην έρευνα που αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό των δραστηριοτήτων μας, κάτι που θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ανάπτυξη της επιστήμης και στην κοινωνική μας προσφορά. Με την κατάργηση των κρατικών δαπανών για έρευνα στα Πανεπιστήμια ο νόμος αυτός μας επιβάλλει να βγούμε στην περίφημη «αγορά» και εξυπηρετώντας τα συμφέροντά της να μεταμορφωθούμε από πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και ελεύθερα σκεπτόμενοι ερευνητές σε εμπορικούς αντιπροσώπους που αναζητούν χορηγούς και επενδυτές, εγκαταλείποντας τους φοιτητές μας, αδιαφορώντας για τα πραγματικά προβλήματα που η επιστημονική-ερευνητική μας ενασχόληση οφείλει να επιλύει, ξεχνώντας τις κοινωνικές μας ευθύνες. Όσα πανεπιστημιακά τμήματα δεν ελκύουν το ενδιαφέρον της αγοράς για να εξασφαλίσουν κατά παραγγελία ερευνητικά προγράμματα, δε θα μπορέσουν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους και θα αναγκαστούν ή να κλείσουν ή να επιβάλουν δίδακτρα και στις προπτυχιακές σπουδές.
Ø Τέλος, προκειμένου να υποταχθεί το Πανεπιστήμιο στους νόμους της αγοράς, ο νέος νόμος καταργεί τη διοίκησή του από τη Σύγκλητο και τα υπόλοιπα διοικητικά του όργανα, όπου συμμετέχουν εκλεγμένοι εκπρόσωποι της πανεπιστημιακής κοινότητας οι οποίοι και λογοδοτούν για κάθε τους απόφαση. Στη θέση τους ο νέος νόμος θεσπίζει διοικητικά όργανα όπου συμμετέχουν παράγοντες της «αγοράς», οι οποίοι με τρόπο καθοριστικό θα αποφασίζουν για την τύχη, τον προσανατολισμό και τη λειτουργία του Πανεπιστημίου χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν.
Εμείς, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι στα ελληνικά Πανεπιστήμια, δίνουμε έναν κρίσιμο αγώνα, για να υπερασπίσουμε τον δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Αγωνιζόμαστε για την αναβάθμιση των σπουδών και της λειτουργίας του Πανεπιστημίου, για την υψηλού επιπέδου και δωρεάν μόρφωση, για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας μέσα στα Πανεπιστήμια, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και για απολαβές αντάξιες του λειτουργήματος που επιτελούμε, καθώς και για την προστασία των εργαζομένων στα Πανεπιστήμια από την εργασιακή εφεδρεία, η οποία θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην ομαλή λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Η υπεράσπιση του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού Πανεπιστημίου δεν είναι μόνο δική μας υπόθεση. Είναι πρωτίστως υπόθεση που αφορά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας και γι’ αυτό ζητούμε την ενεργή στήριξη και αλληλεγγύη της.
Ανοικτή επιστολή ( Με απόφαση της 4ης Πανελλαδικής Συνάντησης Συλλόγων ΔΕΠ)
Συνάδελφοι μέλη των οργανωτικών επιτροπών,
Συνάδελφοι ομότιμοι και εν ενεργεία,
Επειδή θέλουμε να πιστεύουμε ότι η εμπλοκή σας στις οργανωτικές επιτροπές για την ανάδειξη των νέων διοικήσεων των πανεπιστημίων προέρχεται από την αγάπη σας για το Δημόσιο πανεπιστήμιο, σας απευθύνουμε αυτήν την επιστολή παραθέτοντας επιχειρήματα που ευελπιστούμε ότι θα σας πείσουν να αποποιηθείτε αυτόν τον ρόλο και να μην συμβάλετε στην πραγματοποίηση αυτής της εκλογικής διαδικασίας.
Η συμμετοχή σας πλήττει το πανεπιστήμιο και κατ’ επέκταση την ελληνική κοινωνία. Ο τρόπος διοίκησης που επιβάλλει ο νέος νόμος καταργεί το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων και είναι αντισυνταγματικός. Με την συμμετοχή σας θα βοηθήσετε στην εγκατάσταση επιτρόπων της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας μέσα στα πανεπιστήμια. Ήδη η οργάνωση των εκλογών δεν ανήκει στα θεσμικά όργανα του πανεπιστημίου.
Η συμμετοχή σας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την άποψη που εξέφρασε δις η Σύνοδος των Πρυτάνεων, η οποία χαρακτήρισε την ψήφιση της υπουργικής τροπολογίας που το επέβαλε ως θεσμική εκτροπή. Αναρωτηθείτε αν η συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε ολιγάριθμα συμβούλια, που δεν λογοδοτούν σε κανέναν, θα βοηθήσει την ακαδημαϊκότητα και την αξιοκρατία που διεκδικούμε για τα πανεπιστήμια.
Η συμμετοχή σας διευκολύνει την μετάλλαξη του πανεπιστημίου σε κέντρο κατάρτισης, χώρο διακίνησης εμπορευματικής γνώσης, ενώ αλλοιώνει δραματικά τα χαρακτηριστικά και τον ρόλο των πανεπιστημιακών δασκάλων. Εφαρμόζετε έναν νόμο που συντελεί στη διάλυση των γνωστικών αντικειμένων και των πτυχίων. Μην συνδέσετε το όνομά σας με την κατάρρευση της ανώτατης εκπαίδευσης.
Η συμμετοχή σας διασπά την πανεπιστημιακή κοινότητα καθώς η εκλογή των μελών του Συμβουλίου γίνεται χωρίς την παρουσία σημαντικών κομματιών της, εργαζομένων και φοιτητών. Άλλωστε με το σύστημα της ταξινομικής ψήφου κανείς δεν γνωρίζει τη βαρύτητα της ψήφου του. Η υπεράσπιση ενός δημοσίου και δωρεάν πανεπιστημίου το οποίο θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, η ελευθερία στην έρευνα, καθώς και η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, είναι υπόθεση όλων.
Συνάδελφοι, σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και της ακαδημαϊκής σας τιμής. Μην παραδώσετε το πανεπιστήμιο στις αγορές που χρεοκόπησαν την κοινωνία. Είναι θέμα αρχής.
Σας καλούμε, έστω και αυτή την ώρα, να παραιτηθείτε από αυτές τις επιτροπές, να ταχθείτε με την πανεπιστημιακή κοινότητα που αντιστέκεται στην κατεδάφιση του Δημόσιου, Δωρεάν και Δημοκρατικού Πανεπιστημίου.
Το Πανεπιστήμιο, ως «Ίδρυμα Παιδείας», πρέπει να διαφυλαχθεί ως σημείο αναφοράς, για να μη σβήσει η ελπίδα. Και αυτό μπορεί να γίνει με τη στάση μας. Μην θέσετε εαυτούς εκτός της πανεπιστημιακής μας κοινότητας.
11-11-2011
Όπως και τότε, έτσι και τώρα… ΝΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ!
Μεγαλοτραπεζίτες, πρώην αντιμνημονιακοί, παρακρατικοί νοσταλγοί της χούντας, μαζί με τα ήδη γνωστά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που γκρεμίζουν εδώ και δυο χρόνια λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις αποτελούν τη νέα κυβέρνηση. Όλοι μαζί λίγες μόνο μέρες πριν από την επέτειο του Πολυτεχνείου, εγκαθιδρύουν ένα νέο πραξικόπημα.
Αν πιστεύουν ότι θα συντρίψουν τη νεολαιίστικη και εργατική αντίσταση είναι βαθιά γελασμένοι! Θα δώσουμε μάχη ενάντια στην εφαρμογή της πολιτικής τους, στο πανεπιστήμιο ενάντια στο νόμο-έκτρωμα της Διαμαντοπούλου, στους εργατικούς χώρους ενάντια στις απολύσεις και τις εφεδρείες, στις γειτονιές και τις πλατείες ενάντια στα χαράτσια!
ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!
ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 15-16-17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΧΑΡΑΤΣΙΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 16/11 ΣΤΙΣ 17.00
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΙΣ 18.00 ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Μπορεί να υπάρξει φοιτητικό κίνημα χωρίς καταλήψεις?
Καθήκον της εμπροσθοφυλακής και της οπισθοφυλακής
δεν είναι ούτε να προελαύνει ούτε να υποχωρεί, αλλά να ελίσσεται
Ναπολέων Βοναπάρτης, Εγχειρίδιο Πολέμου
Μετά από ένα μήνα κινητοποιήσεων στα πανεπιστήμια φαίνεται ότι εμφανίζεται μια καμπή στο φοιτητικό κίνημα, που εκδηλώνεται κυρίως με τη σαφή μείωση του αριθμού των υπό κατάληψη σχολών, οι οποίες στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας έφτασαν τις 100 από 300 προ περίπου 25 ημερών. Ενώ αρχικά αυτή η καμπή εκδηλώθηκε με την απώλεια συνελεύσεων και τον τερματισμό των καταλήψεων στις σχολές των ΤΕΙ, στη συνέχεια επεκτάθηκε σταδιακά και στις σχολές των ΑΕΙ. Η εξέλιξη αυτή θέτει ενώπιον του φοιτητικού κινήματος ένα ερώτημα που είχε τεθεί και στα προηγούμενα ξεσπάσματά του το 2006-7 και που απαντήθηκε τότε αρνητικά: το ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει φοιτητικό κίνημα χωρίς καταλήψεις.
Η προηγούμενη εμπειρία του φοιτητικού κινήματος
Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενο κείμενό μας η παρούσα έκρηξη του φοιτητικού κινήματος παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με τις αντίστοιχες κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν το 2006-7 και το 2008 και γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία η μελέτη της εμπειρίας αυτών των κινηματικών εκρήξεων για την εξαγωγή συμπερασμάτων και την αντιμετώπιση προβλημάτων που μπορεί να εμφανιστούν και στην παρούσα φάση. Ας δούμε λοιπόν πώς είχαν εξελιχθεί τα πράγματα τότε.
Η πρώτη μεγάλη έκρηξη του φοιτητικού κινήματος (μετά από πάνω από 10 χρόνια αδράνειας-πλην επιμέρους εξαιρέσεων) ήρθε το Μάιο του 2006 με αφορμή το νόμο-πλαίσιο της Γιαννάκου. Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν περίπου στα μέσα Μαΐου (λίγο πριν την έναρξη της θερινής εξεταστικής περιόδου) με τη μορφή καταλήψεων σχολών κυρίως στα ΑΕΙ των μεγάλων πόλεων (και ιδιαίτερα στις Πολυτεχνικές Σχολές και τις ΣΘΕ) και στη συνέχεια μέσα σε ένα μήνα επεκτάθηκαν στο σύνολο των ΑΕΙ και ΤΕΙ (ακόμη και στις σχολές που η ΔΑΠ ήταν πανίσχυρη) σε όλη την Ελλάδα. Στα μέσα Ιουνίου -ένα μήνα μετά- ο αριθμός των καταλήψεων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ ξεπέρασε τις 400 (αριθμός που ποτέ δεν προσέγγισε το φοιτητικό κίνημα έκτοτε). Οι καλοκαιρινές διακοπές σε συνδυασμό με την αναδίπλωση του υπουργείου που απέσυρε το νόμο-πλαίσιο (για να τον καταθέσει αργότερα) οδήγησαν στον τερματισμό των κινητοποιήσεων χωρίς να υπάρξει βέβαια οργανωμένη υποχώρηση του κινήματος. Απλώς σταδιακά οι καταλήψεις και οι συνελεύσεις απομαζικοποιήθηκαν και οι σχολές έκλεισαν για καλοκαίρι.
Το επόμενο ξέσπασμα έρχεται αρχές Ιανουαρίου του 2007 (πάλι λίγο πριν την έναρξη της εξεταστικής), αμέσως μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, λόγω της επιχειρούμενης από την κυβέρνηση της ΝΔ συνταγματικής αναθεώρησης του άρθρου 16. Μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου ο αριθμός των καταλήψεων αγγίζει τις 300 σχολές (κυρίως στα ΑΕΙ, αλλά και σε ορισμένα ΤΕΙ), όπου και σταθεροποιείται για περίπου 3 εβδομάδες μέχρι να αρχίσει πτωτική πορεία. Ιδιαίτερα έντονη ήταν η πτώση από τις αρχές Μαρτίου και μετά οπότε φτάνουμε μέχρι τις διακοπές του Πάσχα (αρχές Απριλίου) με λιγότερες από 100 σχολές υπό κατάληψη. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση μετά την ήττα της στο θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης (λόγω της αποχώρησης του ΠΑΣΟΚ από τη διαδικασία, υπό την πίεση του φοιτητικού κινήματος), αποφασίζει να καταθέσει το νόμο-πλαίσιο της Γιαννάκου (με σημαντικές τροποποιήσεις που τον καθιστούσαν σαφώς βελτιωμένο σε σχέση με το αρχικό νομοσχέδιο που είχε δημοσιευτεί) θέλοντας να εκμεταλλευτεί την κόπωση των φοιτητών. Έτσι ο νόμος κατατίθεται αρχές Μαρτίου και ψηφίζεται στις 8 Μαρτίου 2007, τη στιγμή που έξω από τη Βουλή λαμβάνει χώρα η μεγαλύτερη διαδήλωση των φοιτητών που καταστέλλεται άγρια από τα ΜΑΤ. Παρά την κατάθεση και ψήφιση του νόμου-πλαίσιο η πτωτική πορεία των καταλήψεων συνεχίζεται καθώς η κόπωση των φοιτητών από 2 και πλέον μήνες κινητοποιήσεων είναι έντονη. Η εικόνα που παρουσιάζεται τις τελευταίες εβδομάδες πριν το Πάσχα στις περισσότερες σχολές είναι αυτή ενός συνεχώς απομαζικοποιούμενου μπλοκ αγώνα τη στιγμή που το αντιδραστικό μπλοκ συσπειρώνεται και ισχυροποιείται όλο και περισσότερο. Μετά το Πάσχα ανοίγουν και οι τελευταίες κατειλημμένες σχολές και απομαζικοποιούνται πλήρως οι συνελεύσεις. Σε γενικές γραμμές η μάχη σε αυτό το γύρο κινητοποιήσεων αποδεικνύεται πιο σκληρή, οι συνελεύσεις είναι περισσότερο αμφίρροπες (και εξαιρετικά μαζικές), ορισμένες σχολές που είχαν κλείσει τον Ιούνιο τώρα δεν μπαίνουν καθόλου στο χορό των κινητοποιήσεων, ενώ άλλες διατηρούνται κλειστές για κάποιο χρονικό διάστημα και στη συνέχεια ανοίγουν οριστικά. Ταυτόχρονα αυτός ο γύρος αναδεικνύει νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά του φοιτητικού κινήματος όπως είναι η μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, η διάρκεια (στην ουσία τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε αναβρασμό σε όλη τη διάρκεια της περιόδου ανάμεσα στις διακοπές των Χριστουγέννων και του Πάσχα, δηλαδή περίπου 3 μήνες) και η εμβάθυνση του πολιτικού περιεχομένου των διεκδικήσεων (πλέον οι φοιτητές δεν αγωνίζονται απλά ενάντια σε ένα νόμο-πλαίσιο, αλλά για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης).
Στη συνέχεια ακολουθεί μια μακρά περίοδος κινηματικής αδράνειας, όπου επιχειρείται σε ορισμένες σχολές (ιδίως από τα ΕΑΑΚ) η επανέναρξη των καταλήψεων (ο επιδιωκόμενος τρίτος γύρος του φοιτητικού κινήματος), ωστόσο οι απόπειρες αυτές αποτυγχάνουν καθώς περιορίζονται σε πολύ λίγες σχολές (κυρίως στα Πολυτεχνεία των μεγάλων πόλεων), έχουν πολύ μικρή διάρκεια και δε συναντούν τη μαζική στήριξη των φοιτητών. Επανεμφάνιση τριψήφιου αριθμού κατειλημμένων σχολών έχουμε μόνο στις ταραγμένες μέρες του Δεκέμβρη του 2008, ωστόσο η διάρκεια των κινητοποιήσεων είναι μικρή (μέχρι την έναρξη των διακοπών των Χριστουγέννων), ενώ και η μαζικότητα των συνελεύσεων σε καμία περίπτωση δε φτάνει στο επίπεδο του 2006-7.
Η κατάληψη ως μορφή πάλης
Από τα προηγούμενα γίνεται σαφές ότι την τελευταία 5ετία η εξέλιξη του φοιτητικού κινήματος είχε τη μορφή εξάρσεων και υφέσεων. Στις περιόδους έντονης κινηματικής ανόδου οι καταλήψεις ήταν η κύρια μορφή πάλης που υιοθετούνταν, ενώ ο τερματισμός τους σήμαινε σε κάθε περίπτωση τη συνολική υποχώρηση του φοιτητικού κινήματος. Δηλαδή δεν εμφανίστηκε ποτέ περίοδος όπου να μην έχουμε καταλήψεις, αλλά να γίνονται μαζικές γενικές συνελεύσεις, πορείες και να υπάρχει κινηματικός αναβρασμός στα πανεπιστήμια. Θα μπορούσαμε σχηματικά να πούμε ότι μέχρι τώρα (και αυτό ισχύει και για το φοιτητικό κίνημα που αναπτύχθηκε τον τελευταίο μήνα) η κάθε έξαρση του φοιτητικού κινήματος ταυτιζόταν εν πολλοίς με μαζικές καταλήψεις σχολών και κάθε τερματισμός των καταλήψεων σήμαινε την μετάβαση του φοιτητικού κινήματος σε περίοδο ύφεσης. Με άλλα λόγια, φοιτητικό κίνημα δε μπορούσε να υπάρξει χωρίς καταλήψεις.
Καθίσταται λοιπόν κομβικής σημασίας ζήτημα η ανάλυση της κατάληψης ως μορφής πάλης, των δυνατοτήτων που διανοίγει, των πλεονεκτημάτων, των ανεπαρκειών και των ορίων της. Πρόκειται για ένα θέμα που απασχόλησε τους φοιτητές κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των τελευταίων χρόνων. Οι απόψεις που έχουν εκφραστεί ποικίλλουν από την άρνηση της κατάληψης ως αντιδημοκρατικής ή ακατάλληλης μορφής πάλης μέχρι την φετιχοποίησή της ως, όχι μόνο μέσο για την επίτευξη των στοχεύσεων του αγώνα, αλλά και αυτοσκοπό. Σε κάθε περίπτωση οποιαδήποτε αναφορά στην κατάληψη θα πρέπει να εκτιμήσει το γεγονός ότι ακριβώς αυτή η μορφή πάλης όχι μόνο κυριάρχησε πολλές φορές στην ιστορία του φοιτητικού κινήματος (κάτι που δε μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο), αλλά και οδήγησε σε πολύ σημαντικές νίκες.
Τα σημαντικότερα οφέλη αυτού του μέσου πάλης έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι διακόπτεται απότομα η συνολική λειτουργία του Πανεπιστημίου, τόσο η διδακτική όσο και η ερευνητική δραστηριότητα. Το γεγονός αυτό δημιουργεί πίεση στην εκάστοτε πολιτική (αλλά και οικονομική) εξουσία καθώς η λειτουργία του Πανεπιστημίου συνδέεται άμεσα με τις ανάγκες της οικονομίας-το διδακτικό έργο παράγει τους μελλοντικούς εργαζόμενους που θα στελεχώσουν την παραγωγή, ενώ το ερευνητικό έργο συνδέεται και αυτό ποικιλοτρόπως με την παραγωγική διαδικασία. Ταυτόχρονα αυτή η διακοπή της λειτουργίας των σχολών απελευθερώνει από τις τυπικές του υποχρεώσεις τον φοιτητικό πληθυσμό, ο οποίος πλέον έχει τη δυνατότητα να προβεί με συστηματικό τρόπο σε κινητοποιήσεις που μπορούν να εντείνουν την πίεση στην κυβέρνηση (διαδηλώσεις, καταλήψεις άλλων κτιρίων κ.α.). Η διακοπή της πανεπιστημιακής λειτουργίας δημιουργεί επιπλέον πιέσεις στην κυβέρνηση, όπως ο κίνδυνος να χαθεί η εξεταστική ή το εξάμηνο με αποτέλεσμα να αυξηθεί η κοινωνική δυσαρέσκεια των στρωμάτων που στέλνουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο (ιδιαίτερα για όσους φοιτητές δε σπουδάζουν στην πόλη καταγωγής τους).
Από την άλλη η μορφή αυτή αγώνα θίγει και τους ίδιους τους φοιτητές. Η απώλεια της εξεταστικής ή του εξαμήνου πιέζει και τον ίδιο το φοιτητικό πληθυσμό, οδηγώντας σταδιακά στη συσπείρωση μέσα στις σχολές, όχι μόνο όσων μπορεί να συμφωνούν πολιτικά με την εκάστοτε επιχειρούμενη μεταρρύθμιση, αλλά και όσων διαφωνούν με την κατάληψη ως μέσο πάλης που τους θίγει, σε ένα ενιαίο (αντιδραστικό σε τελική ανάλυση) μπλοκ. Η πίεση αυτή επιτείνεται όσο παρατείνεται η διάρκεια των καταλήψεων, ενώ ταυτόχρονα σταδιακά το κύριο επίδικο των συνελεύσεων μετατοπίζεται και από τη στάση απέναντι στο εκάστοτε νομοσχέδιο μετατρέπεται στη στάση απέναντι στην κατάληψη. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της κατάληψης είναι ότι διακόπτοντας τη φυσιολογική δραστηριότητα των σχολών, τις απομαζικοποιεί, αδειάζει το πανεπιστήμιο από το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου που δραστηριοποιείται εντός του όταν αυτό λειτουργεί κανονικά. Τελικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι καταλήψεις είναι ίσως το πιο ισχυρό χαρτί στα χέρια των φοιτητών, το πιο ισχυρό όπλο που διαθέτουν, ωστόσο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σε κάθε στιγμή και για πολύ παρατεταμένη χρονική περίοδο. Η εμπειρία των φοιτητικών κινημάτων των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι το πιθανότερο είναι οι καταλήψεις από ένα σημείο και μετά να αρχίσουν να φθίνουν, μέχρι την οριστική τους κατάρρευση. Και αυτό ανεξάρτητα από την όποια (ενδεχομένως υπαρκτή) υποχώρηση ή προδοσία φοιτητικών παρατάξεων, όπως ισχυρίζονται συχνά ορισμένες δυνάμεις του κινήματος (λες και αν δεν υπήρχαν οι παρατάξεις αυτές θα μπορούσαν οι καταλήψεις να συνεχίζονται για πάντα).
Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα το φοιτητικό κίνημα
Με βάση την εξέλιξη του αριθμού των υπό κατάληψη σχολών τις τελευταίες εβδομάδες φαίνεται ότι το φοιτητικό κίνημα έχει εισέλθει σε φάση κόπωσης και κάμψης. Το γεγονός ότι κάτι τέτοιο δε χαροποιεί κανένα μας δε σημαίνει ότι απλά μπορούμε να το παραβλέπουμε και να συνεχίζουμε σα να μην ισχύει, καθώς αποτελεί μια πραγματικότητα που θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν στους σχεδιασμούς μας για το μέλλον της αναμέτρησης με την κυβέρνηση. Ενδεικτική της κόπωσης δεν είναι απλά η μείωση του αριθμού των καταλήψεων αλλά και η σταδιακή ισχυροποίηση μέσα στις σχολές του μπλοκ των δυνάμεων που θέλουν ανοιχτές σχολές, καθώς και η πτώση του αριθμού των φοιτητών που στηρίζουν τα πλαίσια των συντονιστικών των σχολών. Σε πολλές σχολές που συνεχίζουν, τα αποτελέσματα των γενικών συνελεύσεων της προηγούμενης εβδομάδας ήταν οριακά, ενώ η δυναμική της κατάστασης δείχνει ότι το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι οι περισσότερες από αυτές τις σχολές να ανοίξουν μέσα στην εβδομάδα. Αν και όλοι όσοι στηρίζουν συστηματικά τις κινητοποιήσεις θα επιθυμούσαν τη συνέχιση του αγώνα με καταλήψεις διαρκείας μέχρι να πέσει η κυβέρνηση και ο νόμος, η περιγραφή της πραγματικότητας που προηγήθηκε δεν έχει στόχο να σπείρει την απογοήτευση και την ηττοπάθεια, ούτε να ταχθεί με το μέρος των υποστηρικτών των «ανοικτών σχολών», αλλά να εγείρει έναν προβληματισμό για το πώς συνεχίζουμε με βάση τα δεδομένα αυτά.
Στην ουσία μπροστά στην κατάσταση που διαμορφώνεται οι επιλογές των συντονιστικών των σχολών είναι δύο: η μία επιλογή είναι η επιμονή στην προσπάθεια για συνέχιση των καταλήψεων. Αυτή η επιλογή ακολουθήθηκε μέχρι τώρα σε πολλές από τις σχολές που άνοιξαν τις προηγούμενες εβδομάδες, ενώ αντίστοιχη ήταν η στάση των συντονιστικών και στη φάση της καμπής του κινήματος το 2006-7. Η συγκεκριμένη επιλογή κινείται σε μια λογική του «όλα ή τίποτα» και οδηγεί στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων όχι μόνο στην αποτυχία να επανέλθουν οι σύλλογοι σε αγωνιστικό πλαίσιο, αλλά και στον εκφυλισμό των γενικών συνελεύσεων και την ουσιαστική διάλυση του αγωνιστικού μπλοκ. Σε πολλές περιπτώσεις αυτή η επιμονή στη μορφή της κατάληψης οδηγεί σε διαδοχικές ήττες στις γενικές συνελεύσεις, με διαρκώς μικρότερη στήριξη του αγωνιστικού πλαισίου. Σε άλλες περιπτώσεις επιχειρείται μετά από πολύ μαζικές γενικές συνελεύσεις που ψηφίζουν το άνοιγμα της σχολής, η διεξαγωγή νέων γενικών συνελεύσεων, που κινούνται στα όρια της απαρτίας και αποφασίζουν εκ νέου κατάληψη. Το γεγονός αυτό συσπειρώνει τον αντίπαλο, απομαζικοποιεί το στρατόπεδο του συντονιστικού και τελικά οδηγεί στη συντριβή στην αμέσως επόμενη μεγάλη γενική συνέλευση. Επιπλέον αναδεικνύει μια χρησιμοθηρική, εργαλειακή προσέγγιση όσον αφορά τις γενικές συνελεύσεις στη λογική: «όσο τα αποτελέσματά τους με ευνοούν τα αποδέχομαι, όταν αυτά είναι εναντίον μου απλώς τα αγνοώ». Αυτή η λογική χαρακτηρίζει τις απόπειρες συλλογής υπογραφών για νέα ΓΣ αμέσως μετά τη λήξη μιας ΓΣ που δεν εξυπηρετεί τις επιδιώξεις μας. Ωστόσο θα πρέπει να έχουμε υπ όψιν ότι, με δεδομένο ότι οι γενικές συνελεύσεις είναι το πραγματικό, δημοκρατικό κύτταρο του φοιτητικού κινήματος, όποια στάση οδηγεί στον εκφυλισμό τους, επί της ουσίας οδηγεί και στην παρακμή του ίδιου του φοιτητικού κινήματος.
Η δεύτερη επιλογή των συντονιστικών των σχολών είναι η προσπάθεια συνέχισης του αγώνα με άλλα μέσα. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν τρέφουμε αυταπάτες ως προς αυτό το ενδεχόμενο: σαφώς συνιστά μια υποχώρηση, που δυσχεραίνει τους όρους διεξαγωγής του αγώνα, αποκλιμακώνει την όποια πίεση ασκούνταν στην κυβέρνηση, ενώ όπως τονίσαμε και προηγουμένως η ιστορία των τελευταίων χρόνων δείχνει ότι χωρίς καταλήψεις φοιτητικό κίνημα δεν υπήρξε (αν και πρέπει να συμπληρώσουμε ότι κάτι τέτοιο ποτέ δεν επιχειρήθηκε οργανωμένα). Επίσης κατανοούμε την ειλικρινή αγωνία πολλών συναγωνιστών όταν ισχυρίζονται ότι η ακραία κλιμάκωση της επίθεσης από τη μεριά της κυβέρνησης, η προκλητική της αδιαλλαξία, όχι μόνο απέναντι στους αγωνιζόμενους φοιτητές, αλλά και απέναντι στο σύνολο της κοινωνίας, απαιτεί μια αντίστοιχη κλιμάκωση των αντιδράσεών μας, και επομένως δεν πρέπει να υποχωρήσουμε από την προσπάθεια για καταλήψεις διαρκείας. Ωστόσο το πραγματικό δίλημμα που έχει να αντιμετωπίσει το φοιτητικό κίνημα δεν είναι αν θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας με ή χωρίς καταλήψεις. Το πραγματικό δίλημμα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι: θα επιχειρήσουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας με άλλες μορφές πάλης ή θα επιμείνουμε στη μορφή της κατάληψης και θα οδηγηθούμε στην ήττα και τη συντριβή; Το δίλημμα αυτό δεν τίθεται βάσει της υποκειμενικής βούλησης ορισμένων, τίθεται με βάση την ίδια την αντικειμενική πραγματικότητα.
Βέβαια στη συνέχεια προκύπτει το ερώτημα για το ποιες εναλλακτικές μορφές πάλης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Πριν απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα ας δούμε λίγο το γενικότερο πλαίσιο της μάχης που δίνουμε. Εξ’ αρχής γνωρίζαμε ότι πρόκειται για μια πολύ σκληρή, πιθανότατα παρατεταμένη, σύγκρουση, με έναν αντίπαλο που δεν θα υποχωρήσει εύκολα: στην ουσία η ανατροπή του νόμου-πλαίσιο προϋποθέτει (τουλάχιστον) την πτώση της κυβέρνησης, η οποία μπορεί να έρθει μόνο σε συνθήκες κοινωνικής εξέγερσης. Κάτι τέτοιο δεν αποτελεί ζήτημα μόνο του φοιτητικού κινήματος, αλλά απαιτεί πολύ ευρύτερες κοινωνικές διεργασίες, με τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των εργαζόμενων και μικροαστικών στρωμάτων. Το αρχικό στοίχημα που τέθηκε ήταν ο αναβρασμός στα πανεπιστήμια να αποτελέσει τον πυροδότη της κοινωνικής έκρηξης σε κλίμα γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας. Το στοίχημα αυτό σε πρώτη φάση φαίνεται πως δε μπορούμε να το κερδίσουμε. Ο επόμενος στόχος του φοιτητικού κινήματος θα πρέπει να είναι η συνέχιση των κινητοποιήσεων σε χαμηλότερη ένταση αλλά μεγαλύτερη διάρκεια με ταυτόχρονη συμμετοχή των φοιτητικών συλλόγων στους κοινωνικούς αγώνες, με άμεσες, αισθητές παρεμβάσεις. Στην ουσία αυτό θα σήμαινε ότι τα πανεπιστήμια θα παραμείνουν ένας χώρος όπου θα σιγοκαίει η φωτιά της κοινωνικής έκρηξης, ενώ θα υποβοηθούν όλες τις υπόλοιπες αγωνιστικές διεργασίες των άλλων κοινωνικών στρωμάτων. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχουμε συνέχιση των μαζικών γενικών συνελεύσεων (τουλάχιστον ανα 15 ημέρες), συνέχιση της λειτουργίας των συντονιστικών των σχολών, συνέχιση των διαδηλώσεων, αλλά και των εξώστρεφων παρεμβάσεων που αναπτύχθηκαν το τελευταίο διάστημα (παρεμβάσεις στη ΔΕΗ, σε εφορίες, συμμετοχή στις απεργίες του προσεχούς διαστήματος, στις κινητοποιήσεις των μαθητών κ.α.). Με αυτό τον τρόπο σε μεγάλο βαθμό ο προγραμματισμός των φοιτητικών αγώνων θα ακολουθεί και θα συμβάλλει στους γενικότερους κοινωνικούς αγώνες της επόμενης περιόδου. Ενδεχόμενη όξυνση της σύγκρουσης στην κοινωνία θα ξαναθέσει το ζήτημα των καταλήψεων ως επιλογής των φοιτητικών κινητοποιήσεων.
Ταυτόχρονα η μάχη των φοιτητών θα πρέπει να συνεχιστεί και στο εσωτερικό μέτωπο για την αποτροπή της εφαρμογής του νόμου. Σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία τόσο με τα μέλη ΔΕΠ (που μέσω των συλλόγων τους έχουν δηλώσει τη σαφή εναντίωσή τους στο νόμο, σε αντίθεση με την ξεπουλημένη ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ), όσο ακόμη και με τις πρυτανικές αρχές των ιδρυμάτων (αν και όπου κάτι τέτοιο είναι εφικτό). Εδώ θα μπορούσαν να συνεχιστούν οι καταλήψεις σε χώρους διοίκησης του πανεπιστημίου (ακόμη και στις γραμματείες των σχολών), αν κριθεί ότι κάτι τέτοιο συμβάλλει στις στοχεύσεις του αγώνα. Επίσης μεγάλη σημασία έχει και η διασφάλιση, στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό, της μη απώλειας της εξεταστικής και του εξαμήνου (που προς το παρόν βέβαια δεν απειλείται). Η εμπειρία δείχνει ότι πολλές φορές οι διοικήσεις των σχολών κινούμενες εκδικητικά απέναντι στους αγωνιζόμενους φοιτητές επέβαλαν την απώλεια της εξεταστικής περιόδου. Κάτι τέτοιο λειτούργησε αποτρεπτικά για μελλοντικές φοιτητικές κινητοποιήσεις. Τέλος στο εσωτερικό των σχολών θα πρέπει να ενταθεί η ενημέρωση όλων των φοιτητών για το νέο νόμο με συνέχιση των πολύμορφων εκδηλώσεων, συνέχιση της λειτουργίας των blog των συντονιστικών (όπου υπάρχουν) και άλλες δράσεις.
Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η μετάβαση από τις καταλήψεις σε άλλες μορφές πάλης δεν είναι απαραίτητο να γίνει σε όλες τις σχολές ταυτόχρονα. Αν υπάρχουν σχολές, όπου κρίνεται ότι υπάρχουν δυνατότητες για συνέχιση της κατάληψης και όπου θεωρείται ότι το μέσο αυτό προσφέρει καλύτερους όρους στον αγώνα, εκεί οι καταλήψεις θα μπορούσαν να συνεχιστούν. Ωστόσο το ζήτημα αυτό δεν αφορά την πλειοψηφία των σχολών. Στις περισσότερες ήδη έχει κριθεί ότι συνέχιση της κατάληψης δεν είναι εφικτή με μαζική στήριξη του φοιτητικού συλλόγου. Είναι ακριβώς σε αυτές τις περιπτώσεις που απαιτείται η συντεταγμένη μετάβαση σε άλλες μορφές πάλης.
Επαναφορά στο αρχικό ερώτημα
Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι το φοιτητικό κίνημα στην περίοδο αυτή καλείται να κάνει κάτι που δεν μπόρεσε (και ουσιαστικά δεν επιχείρησε) να πετύχει στις προηγούμενες ανόδους του την τελευταία 5ετία, να υποχωρήσει συντεταγμένα και να μάθει να υπάρχει ακόμη και χωρίς κατειλημμένες σχολές. Ενδεχόμενη τέτοια εξέλιξη θα σηματοδοτούσε αυξημένη ωριμότητα και ικανότητα των αγωνιζόμενων φοιτητών να ελίσσονται όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Αντίθετα πιθανή εμμονή στη μορφή της κατάληψης ως της μόνης κατάλληλης για τον αγώνα, όχι μόνο θα καταδείξει τις ανεπάρκειες και τους περιορισμούς του φοιτητικού κινήματος, αλλά αυτή τη φορά θα το οδηγήσει στην ήττα και τη συντριβή, και μάλιστα στην κρισιμότερη μάχη που έδωσε από την αρχή της μεταπολίτευσης.
του Γ.Κ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
